Sinterklaasgedichten

 

Dit jaar was Sinterklaas voor mij extra spannend, want het was de eerste keer dat ik Sinterklaas vierde bij de ouders van mijn vriend.

Een gedicht schrijven kan ik best, maar niet in vijf minuten. Daar moet ik echt de tijd voor krijgen en dan kan ik in een paar weken een aardig gedicht af hebben.

Dit jaar ging dat anders, omdat er veel te laat lootjes werden getrokken. Daarnaast kende ik de ouders en de zus van mijn vriend nog niet heel goed, wat het niet echt makkelijk maakt.

De dag voor Sinterklaas wist ik pas wie ik had getrokken en uiteraard had ik het ook nog eens heel erg druk. Gelukkig is mijn vriend heel erg leuk, dus had hij me aangeboden om me te helpen met het schrijven van een gedicht.

Op de dag van Sinterklaas had ik nog geen cadeau, laat staan een gedicht. Ik voelde me inmiddels licht paniekerig, want de eerste Sinterklaas met de ouders van mijn vriend, wil ik toch goed doen. Dus vroeg ik mijn vriend om hulp.

 

Sinterklaasavond spreken we af op CS om naar zijn ouders te gaan. Wat blijkt? Het is hem ook niet gelukt om een gedicht te schrijven.

Nu heb ik geen gedicht voor zijn moeder. Ik heb al in mijn hoofd dat het hiermee ophoudt, maar mijn vriend stelt voor om in de trein even een gedicht te schrijven.

EVEN EEN GEDICHT SCHRIJVEN! Nou, dat kan ik niet.

Ik kan alleen nog maar denken: ‘O god, hoe ga ik me hier uit redden?’

Als we met de trein aankomen, hebben we nog niks wat op een gedicht lijkt. Ik zit met tranen in mijn ogen. Wat is dit toch verschrikkelijk!

‘Ik kan het niet, het lukt niet,’  is het enige wat ik nog kan denken.

 

Gelukkig moet er nog gekookt worden, dus hebben mijn vriend en ik nog even de tijd om een gedicht te bedenken. Mijn vriend weet toch nog een gedicht van vier zinnen op papier te krijgen. En zo sta ik dus niet met lege handen.

Als we naar beneden lopen vraag ik mijn vriend, weten je ouders eigenlijk dat ik dyslexie heb? Hij antwoordt: ‘Weet ik eigenlijk niet.’

We gaan aan tafel en terwijl we eten worden de eerste pakjes uitgepakt en gedichten voorgelezen.

Na het eerste gedicht, dat wordt voorgelezen, weet ik al dat deze familie niet van de korte gedichten is!

Uiteindelijk ben ik aan de beurt. Ik open het papier en zie daar het gedicht.

‘Okay’, denk ik,  ‘rustig blijven en rustig lezen.’

Ik sla me zelf aardig door het gedicht heen. Als ik het uit heb, slaak ik een zucht van opluchting. Zo, dat heb ik ook weer overleefd. Helaas heb ik te vroeg gejuicht.

Het volgende pakje, met jawel, nog een gedicht, ligt al op mij te wachten. Paniek! ‘O jee, nog een keer!’

Vier paar ogen kijken me verwachtingsvol aan.

Ik schiet met mijn ogen over het papier en zie allemaal moeilijke woorden staan. Het eerste gedicht was een opwarmer in vergelijking met dit gedicht van maar liefst een heel A-4tje!

‘Snel’, denk ik, ‘lees het eerst voor je zelf’.

Maar de vader van mijn vriend roept hard: ‘Ja, je moet het wel hardop voor lezen!’.

Met wat gehak en geplak lees ik ook dit gedicht voor. Mijn eetlust is volledig weg.

‘Heel leuk gedicht’, stamel ik.

Ik voel me behoorlijk opgelaten, want er volgen nog twee gedichten en dan te bedenken dat de moeder van mijn vriend maar één gedicht krijgt, dat ik nog niet eens zelf heb geschreven.

Ik ben dan ook behoorlijk opgelucht als het laatste pakje is uitgepakt en als alle gedichten zijn voorgelezen.

 

Bente

5 december 2007

 

 

Het Makkelijk Lezen Plein is
een initiatief van:



© ProBiblio; Makkelijk Lezen Plein 2011

naar boven