benamingen

Benamingen

 
Aan elk ding dat bestaat, geven mensen een naam. Zo zit het nou eenmaal. We willen alles benoemen, zodat we het er met elkaar over kunnen hebben.
 
Dan vraag ik me toch af: als we alles een naam willen geven, waarom dan zo’n moeilijke naam voor problemen voor degenen die er last van hebben. Die het dus waarschijnlijk vaker gebruiken dan mensen zonder dat probleem.
Bijvoorbeeld mensen die slissen. Die hebben problemen met het uitspreken van sommige letters, maar voornamelijk met de s. Waarom zitten er dan in slissen zo veel s’en?
 
Mensen die dyslexie hebben, hebben een probleem met schrijven en lezen. Waarom zitten er dan 2 letters in dyslexie die we nauwelijks gebruiken: de x en y. Die dus vrij moeilijk te vertalen zijn in onze hoofden. Verder is ‘dyslexie’ ook nog moeilijk te schrijven. Mensen die er weinig mee te maken hebben en geen last hebben van dyslexie, weten vaak niet eens hoe ze het moeten schrijven. Dus waarom zou iemand met dyslexie het wel kunnen?
 
Waarom geven we dat soort dingen niet een makkelijker naam? Voor mensen die last hebben van slissen noemen we slissen iets korts zonder de letter waar ze last mee hebben.
 
En voor mensen met dyslexie ook iets makkelijkers met één lettergreep en ook iets wat je fonetisch schrijft. Daar heb ik lang over nagedacht, mensen over gevraagd en slapeloze nachten van gehad.
En ik ben eruit: de beste naam voor dyslexie is ‘mil’.
 
Mil: geen problemen met letters of andere problemen. Je schrijft het volledig fonetisch. Hartstikke mooi dus.
 
MIL  

Lisanne

 

Nederlandse spelling

Alles wat je leest is op spelling gebaseerd.
Maakt niet uit hoe, wat of waar.
Als je iets opschrijft voor je zelf, dan word je op spelling bekeken door vrienden of mensen die even mee kijken.
Op de computer op internet en msn zit weer iets heel anders met afkortingen en dat soort dingen.
Dan heeft de Nederlandse spelling nog dialecten.
We zijn geen groot land, maar hebben wel dialecten.
En dan veranderen we de taal ook nog 1 keer in de zoveel tijd, omdat het verouderd is of een andere reden.
Omdat het handiger is. 

Handiger?

Handiger is het als het eens hetzelfde bleef.
Dan hoef ik ook niet iedere keer weer iets anders te leren.
En dat wat ik daarvoor heb geleerd uit mijn kop te krijgen. 

Laat de Nederlandse spelling zoals het is.
Dat is pas handig.  

Lisanne

Kruiswoord puzzel

Kruiswoord puzzels  

In de krant staan altijd van die kruiswoordpuzzels.
Die zijn voor mij heel makkelijk op te lossen.
Alleen: meestal vindt mijn vader dat niet zo leuk.
Omdat hij ze goed wil oplossen.
Want bij mij past ieder woord dat ik bedenk.
Doordat ik het op mijn manier opschrijf.  

Laatst was er ook weer een puzzel in de krant.
De vraag was: verticaal 2: bijwoord.

Ziezo, dat kunnen een heleboel woorden zijn.
En dan nog eens heel veel woorden die je verkeerd kan schrijven, waardoor ze ook passen.
Als je dan bedenkt 1 op de 10 mensen dyslectisch is,
en dus moeite hebben om deze puzzels op te lossen of in ieder geval het goede woord te vinden,
dan snap ik niet dat deze nog steeds populair zijn en in de krant staan.  

En waar je ook kijkt, je komt ze niet alleen in de krant tegen, maar ook bij prijsvragen, in tijdschriften.
Ik vraag me dan af: wie maakt deze dingen?
Wie kan er zoiets bedenken, dat het allemaal zo in elkaar steekt?
En dan ook nog met de goede Nederlandse spelling, want die verandert ook iedere keer weer!  

Lisanne

Kaartje Kopen

Kaartje kopen

 

Ik ging laatst met de trein naar Alkmaar om een vriendin op te zoeken.

Ik kocht een kaartje bij de automaat. 

Alles ging goed.

Ik zat op tijd in de goede trein, was geen uur te vroeg of te laat: alles ging goed.

Ik had alles zelf gedaan.

Ik keek voor de zekerheid nog een keer op het bord op het perron.

En ja, alles was goed.

De trein vertrok ook op tijd.

Wat ook al wonderlijk was, aangezien we in Nederland leven.

De conducteur kwam langs.

Hij vroeg om mijn kaartje.

Ik liet hem zien en hij vroeg of ik mee wilde komen.

In een coupé,  waar niemand zat, vroeg hij aan me waar ik heen ging.

Ik zei dat ik naar Alkmaar ging om een vriendin op te zoeken.

Ik vroeg of er iets mis was.

Hij liet me het kaartje zien.

Ik had de cijfers omgedraaid van de automaat en had een retourtje Leiden gekocht! Hij vroeg hoe het kwam dat dit gebeurd was.

Ik vertelde hem dat ik dyslexie heb.

Hij vertelde dat hij ook een zoon had, die dyslexie had.

Hij snapte het probleem.

Hij gaf me een briefje mee voor de terugweg, zodat ik niet een nieuw kaartje hoefde te kopen.

De terug weg werd ik niet gecontroleerd.

En sindsdien koop ik een kaartje bij het loket of met iemand erbij uit de automaat.

Het Makkelijk Lezen Plein is
een initiatief van:



© ProBiblio; Makkelijk Lezen Plein 2011

naar boven