Hallo, ik ben Lisanne 

 

En ik heb een zware vorm van dyslexie. Daar zijn we achtergekomen toen ik in groep 3 zat.

De school waar ik toen op zat, zei dat ik gewoon een leesachterstand had.

Maar mijn ouders wilden toch dat ik getest werd.

Mijn vader heeft het namelijk ook en als kind dacht ik heel erg in beelden. Ze hebben me dan ook laten testen, maar niet via school.

 

Er kwam uit dat ik een zware vorm had van dyslexie zowel in spelvaardigheid als leesvaardigheid.

Ik ging naar de remedial teacher op mijn school. Toen ik in groep 4 zat, zei ze tegen mij dat ze me eigenlijk niet kon helpen, omdat ik te dyslectisch was en misschien ook wel gewoon dom.

Mijn ouders hebben me toen gelijk naar iemand anders gestuurd om me te helpen: Maarten de Jong, waar ik tot in groep 8 heb gezeten. Daar ging het wel goed. Ik leerde mijn dyslexie accepteren. En er mee omgaan.

 

Op school ging het wel oké. Ik kon me redden. Thuis deed ik al huiswerk vanaf groep 4: iedere dag een half tot één uur lang samen met mijn ouders.

Ik ging goed vooruit voor mijn doen met lezen.

 

Op school moesten we in groepjes gaan lezen met de hele school. Iedereen op zijn eigen niveau.

Ik kwam altijd bij kinderen uit groep 3 of groep 4. Dat vond ik nooit echt leuk om te zien, dat een kind dat jonger is dan jij, sneller en beter leest dan jij.

Er zaten ook voorleesmoeders bij. Die zaten bij de groepjes om te zorgen dat iedereen aan de beurt kwam. De meeste kinderen kregen dan complimentjes en tegen mij zeiden ze dat ik beter mijn best moest gaan doen.

In groep acht las ik op avi-niveau 3. voor mij heel goed en ik was er dan ook trots op. Mijn ouders en mensen die me kenden begrepen waarom ik zo trots was. De rest van de mensen begrepen het niet.

 

De CITO-toets die ik moest doen, werd deels voorgelezen. Ik snap nog steeds niet dat ze het rekendeel hebben voorgelezen en niet het leesgedeelte, ook al zijn de rekensommen vaak met hele verhaaltjes dus eigenlijk ook weer een leestest.

 

Uit de CITO toets kwam dat ik voor rekenen havo aankon en met lezen misschien net mavo. Er werd door mijn juffen aangeraden om naar het speciaal onderwijs te gaan. Ik had toen een achterstand van 4 jaar op lees- en spelniveau. Maar ik wilde dat niet. Ik wilde het gewoon proberen. Net als iedereen op een normale school. 

 

Als ik nu terug kijk, is mijn basisschool zeker geen slecht periode geweest, wel soms moeilijk. Maar dat is overal en altijd zo. 

 

Toen ben ik naar de school gegaan waar ik nu nog steeds op zit. Daar wilden ze het wel proberen. Ik kwam in een havo/mavo klas terecht. Vanaf het moment dat ik naar de middelbare school ben gegaan, heb ik met een laptop gewerkt.

 

De eerste jaren moesten we zelf alles scannen: bladzijde voor bladzijde, ieder boek. Het werd dan door mijn computer via een voorleesstem voorgelezen. Mijn proefwerken maakte ik ook op mijn laptop.

Ik had goede resultaten en ging naar de havo. De leraren vroegen vaak wat het beste voor mij was, hoe ze mij het beste konden helpen. Sommige leraren vonden het soms ook storend, maar dat zal je altijd houden.

Ik heb zelfs een keer voor alle leraren (100) een toespraak gehouden over mijn dyslexie samen met mijn moeder. Ik kreeg als bedankje een boek. Ze snapte later ook wel dat het niet zo handig was. 

 

Ik heb nooit veel gelezen. Ik kreeg alles voorgelezen. De boeken die ik wilde lezen via bandjes en nu op daisy-rom. Mensen zeggen vaak tegen mij dat ik dyslectisch ben. Maar dat vind ik niet. Ik ben Lisanne en ik ben een meisje.

En ik heb een vorm van dyslexie. Dyslexie bepaald namelijk niet wie je bent, dat bepaal je zelf.

En met dyslexie is goed te leven. Want ik kan dan niet de ondertiteling van de tv lezen, maar ik kan daardoor wel goed Engels spreken, omdat ik me dat zelf heb moeten aanleren.

 

Ik hoef niet voor een boek lezen te gaan zitten.

Ik kan het wel, maar ik kan ondertussen ook mijn kamer opruimen of me aankleden, terwijl er een boek op staat.

 

Oké, soms is het lastig als je kaart moet lezen of iets anders zoals een kaartje kopen voor de trein uit de automaat. En kijk maar eens om je heen hoeveel je moet lezen bij reclames of lichtborden. Maar er zitten ook zeker voordelen aan. En het is belangrijk dat je die ziet.

Het Makkelijk Lezen Plein is
een initiatief van:



© ProBiblio; Makkelijk Lezen Plein 2011

naar boven